Na prvi pogled život Radoja Domanovića izgleda prilično jednolik, monoton, bez krupnih događaja i snažnih preokreta. Međutim, površan pogled vara i ako se malo dublje prodre u tokove života ovog našeg satiričara, naći ce se dosta prelomnih trenutaka: mnogo prkosa i onda kad taj prkos donosi patnju, bedu, sirotovanje da bi se očuvalo ljudsko dostojanstvo.

 

Poreklom Šumadinac, a po očevoj porodičnoj lozi starinom i Hercegovac, Radoje Domanović je rođen u Ovsištu 1873. godine, ali je svoje detinjstvo proveo u selu Jarušicama, gde se već preko sto pedeset godina nalazi rasadište i kolevka porodice Domanovića.
Po majci iz značajne ustaničke porodice Cukića, Radoje Domanović je još iz detinjstva poneo u sebi idealnu sliku herojskih likova učesnika u ustancima. Tako su porodična i lokalna sredina formirali u budućem piscu društveni ideal koji će on naći u savremenom životu. Posle osnovnog školovanja u selu, Domanović je učio gimnaziju u Kragujevcu i Veliku školu u Beogradu, ali boravak u gradskoj sredini nije izmenio njegova shvatanja koja je poneo iz sela.

Završivši Veliku školu, Domanović je postao profesor srpskog jezika i službovao u Pirotu, Vranju i Leskovcu. Njegovo profesorsko službovanje trajalo je svega tri i po godine, a posle toga je došlo do otpuštanja iz državne službe zbog istupanja protiv vlade na kongresu profesorskog društva. Otpušten iz službe, Domanović prelazi u Beograd, gde živi teško od novinarskog i književnog rada. Bilo je to početkom jeseni 1898. godine.Tada pada i početak njegovog satiričarskog rada. Živeći u oskudici, stanujući u suterenskim prostorijama negde u Lominoj ulici, nezavistan od vlasti i vlastodržaca, ovaj naš satiričar obara se sada na najteže rane tadašnjeg društva i svojom satirom ruši autoritet i snagu despotske vlasti. Pet i po godina traje taj period satiričarskog stvaranja Radoja Domanovića, sve do obaranja poslednjeg Obrenovića i zatiranja ove dinastije 29. maja 1903. Stiče se utisak kao da je Domanović svu svoju umetničku snagu istrošio u tih pet i po godina, kao da je izgorela u njemu unutrašnja vatra kojom je bila kaljena njegova satira. Posle toga, naime, Domanović prestaje da stvara prava umetnička dela.

Novi režim ga šalje kao svog stipendistu u Minhen. Međutim, boravak u jednoj razvijenoj sredini nije predstavljao za njega inspiraciju i podsticaj za nova književna stvaranja. Njegov stvaralački temperament bio je čvrsto vezan za jednu fazu zahuktale borbe protiv tiranije.
Zato je, može se reći, propao njegov pokušaj sa izdavanjem lista "Stradija" i ostala nedovršena neka njegova dela posle 1903. godine nije dao ni jedno značajno književno delo.

Posle pet godina živi u senci svog ranijeg rada, nezadovoljan promenom koja je nastala smenom dinastije u Srbiji 1903. Umire u avgustu 1908. potisnut u stranu i nedovoljno priznat.
Ako, dakle, u Domanovićevom životnom putu nema mnogo spektakularnih spoljašnjih događaja, ima zato mnogo intezivnog unutrašnjeg doživljavanja i izgaranja, koji imponuje i ostaje kao svetao primer.